Zorg, bij ons thuis

Dan ineens is er geen uitzicht meer op verbetering en hoort je 79 jarige moeder, die in het ziekenhuis ligt, dat zij zich moet voorbereiden op het eind van haar leven. “We nemen je mee naar huis”, roepen haar zoons spontaan. Haar dochters schrikken daar van. Hoe moet dat dan? Moeder kan haast niets meer en heeft veel verpleegkundige zorg nodig. Dat kunnen de kinderen en echtgenoot (80 jaar) haar niet geven. Kan ze niet beter in het ziekenhuis blijven? De transferverpleegkundige stelt ons gerust; er bestaat 24 uurs thuishulp. Zouden die verpleegkundigen net zo goed en lief zijn als hun collega’s in het ziekenhuis?

De dag dat moeder in de ambulance thuiskomt is het begin van 17 dagen die ze nog heeft mogen beleven temidden van haar familie en vrienden, in haar eigen huis en haar geliefde tuin. Het kleine team van verpleegkundigen dat haar bijstaat is hoog opgeleid, zeer ervaren en elk van hen verzorgt moeder met grote toewijding en liefde. Ook de rest van de familie zijn zij tot steun. Zij maken het onmogelijke mogelijk en laten moeder nog in haar tuin genieten. Over ziekte en ongemak hoeven wij ons, dankzij deze hulp, geen moment zorgen te maken. Moeders geest is sterk en we genieten volop van elkaars aanwezigheid.

Nu missen we haar, maar door het goede einde hebben we veel meegekregen om mee verder te kunnen. Mooier kon het niet.